Terugblik Utrecht

23 april 2026

“Hoe oud je ook bent, je kunt altijd je steentje bijdragen”

Groep aan gesprekstafel tijdens lokale bijeenkomst | Krachtig ouder worden

Gezelligheid troef in Buurtcentrum Hart van Noord in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Zo’n 12 vrouwen van Surinaams-Hindoestaanse afkomst komen bijeen om te praten over morgen. De nadruk ligt op wonen en zorg, maar de sociale contacten zijn ook belangrijk. “Hoe oud je ook bent, je kunt altijd je steentje bijdragen.”

Elke woensdagmiddag ontmoeten de vrouwen elkaar. Ze komen uit de stad Utrecht, maar ook uit bijvoorbeeld Nieuwegein en Houten. De vrouwen gaan dan altijd kaarten en – belangrijk – samen Surinaams eten. Op donderdagavonden is er karaoke voor jong en oud en één zaterdag per maand is er een themabijeenkomst. De activiteiten gaan uit van stichting Sahayta, die zich inzet voor laagdrempelige hulp, gemeenschapszin en zelfredzaamheid. ‘Sahayta’ betekent ‘hulp’ of ‘ondersteuning’ in het Hindi.

‘Ik laat de lift links liggen’

De vrouwen gaan verdeeld over 2 groepen met elkaar in gesprek. De gespreksbegeleiders zijn Sunita Chote-Oedit (penningmeester bij Sahayta) en Shirley Ramdas (programmaleider Sociaal Vitaal in Kleur bij SOMNL die zich inzet voor ouderen met een migratieachtergrond).

We schuiven aan bij de tafel van Sunita. Zes vrouwen, in leeftijd variërend van 55 tot 90 jaar, praten mee. Wat verstaan zij onder Krachtig ouder worden? Daar zijn ze het snel over eens: zelfstandig je dingen kunnen doen en zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Josefien, een 90-jarige vrouw die naar Sahayta gaat, vertelt dat ze bewegen belangrijk vindt: “Als ik een tijdje heb gezeten, voel ik dat wel. Ik ga zoveel mogelijk met de trap en laat de lift het liefst links liggen.”

“Het ligt er wel aan wat voor trap je hebt”, reageert een ander. “Ik woon prachtig aan de Oude Gracht, maar mijn huis heeft een wenteltrap. Dat begint lastig te worden. Een traplift kan niet, dus ik kijk nu naar een andere, gelijkvloerse huurwoning. Niet in de stad Utrecht, maar in Nieuwegein.”

Fijne buren

Een ander is het afgelopen jaar ook naar Nieuwegein verhuisd vanuit Almere. “Ik woon nu gelijkvloers, dus je kunt zeggen dat ik al een beetje ben voorbereid op het ouder worden.”

Weer een ander moet er niet aan denken om te verhuizen. “Ik woon nu 32 jaar in de Tolsteeg hier in Utrecht en ik heb fijne buren. Mijn man is overleden, maar de buren passen op mijn huis als ik met vakantie ben. Verder heb ik alle voorzieningen dichtbij.”

Sunita (56) vertelt dat ze fijn woont in Houten, maar dat ze wel degelijk vooruitkijkt. “Ik voel me vitaal genoeg, maar we praten er wel al over hoe we straks willen wonen. Als de jongste uit huis is, willen we een gelijkvloerse woning huren.”

De mevrouw met de wenteltrap geeft aan dat ze een groepswoning wel ziet zitten. “Dan kun je naar elkaar omkijken en samen dingen doen.”

Knieoperatie

Zo komt het gesprek op de zorg. De mevrouw met de wenteltrap vertelt: “Ik doe alles nog: boodschappen, koken, ramen zemen, de badkamer schoonmaken. Als ik oud ben, heb ik misschien hulp nodig, maar je weet nooit wanneer dat moment komt. Misschien duurt dat nog jaren, misschien is het volgend jaar al. Als ik hulp nodig krijg, ga ik daar zeker gebruik van maken.”

Dat is binnenkort al relevant, want ze krijgt een knieoperatie. Ze twijfelt eraan of ze dan wel professionele hulp kan krijgen. Anderen stellen haar gerust: “Ja hoor, dan kun je Wmo aanvragen voor de uren waarvoor je hulp nodig hebt. Als je dat nu al doet, weet je op tijd of je het kunt krijgen.”

De vrouw maakt zich geen grote zorgen: “Als de nood aan de man is, is er toch een plek waar je de juiste zorg krijgt. Misschien is die plek verder weg, maar daar moet je dan voor openstaan.”

Een ander heeft die ervaring gehad met haar moeder. “Ze woonde zelfstandig, maar op een gegeven moment moest ze revalideren. Toen ze ook nog dementie kreeg, kon ze niet terug naar huis. Ze kon toen naar een verpleeghuis. Dus er is altijd een uitweg als je direct zorg nodig hebt. Maar ik heb in mijn achterhoofd ook: met mij kan ook zomaar iets gebeuren.”

In de buurt wonen

Sunita is blij dat mensen zich er steeds bewuster van zijn dat professionele zorg lastiger te organiseren is. “We praten er thuis over, ook met onze kinderen. Laatst hadden we het over ons levenstestament en over de vraag: hoe wil je ouder worden? Vroeger wilde mijn dochter altijd in Amsterdam wonen, maar nu zegt ze: ‘Ik wil bij jullie in de buurt wonen’. En zo wonen wij weer dicht bij mijn vader, dus ik kan weer op hem letten. Zo kun je toch voor elkaar blijven zorgen.”

Een vrouw van 82 jaar merkt op: “Maar kinderen hebben ook hun eigen leven. Er wordt tegenwoordig veel van hen verwacht, maar zij hebben een gezin en drukke banen, en dan nog een ouder wordende vader of moeder. En stel dat je ver uit elkaar woont, hoe doe je het dan?” Ze vertelt dat ze nog 2 zussen en een zwager heeft, die overwegen om samen in één huis te wonen. “Je moet dit wel goed regelen, want stel dat er één verhuist of overlijdt.”

Het idee van samen wonen of dichtbij elkaar wonen spreekt aan. Ook de kangoeroewoning komt ter sprake, waarbij de ouders beneden wonen en de volwassen kinderen boven. Een van de vrouwen verhuisde vorig jaar van Almere naar Nieuwegein, zodat ze dichter bij haar zoon woont. “Ik woon nu ook gelijkvloers, dus ik heb me al wat voorbereid op het ouder worden.”

Tot slot komt het gesprek op het levenstestament. Hierin leg je vast wat jij wilt en niet wilt als je niet meer wilsbekwaam bent. Sunita heeft dit inmiddels geregeld. "De wilsbeschikking regel ik binnenkort bij de huisarts.” In een wilsbeschikking geef je de huisarts specifieke instructies, bijvoorbeeld over reanimatie. Een ander geeft aan dit ook te willen regelen. “Dan wordt het voor de kinderen makkelijker. Want er kan altijd iets met me gebeuren en dan weten ze wat mijn wensen zijn.”

Sunita rondt het gesprek af met de vraag of ze dit vaker moeten doen. Iedereen is het erover eens: ja!