Muziek en theater als vorm
Als startend verpleegkundige werkte Sabine in de wijk. “Ik dacht toen: oud worden is leuk, maar oud zijn is niets aan. Want ik zag alleen maar zieke mensen. Maar er zijn ook veel vitale mensen die dromen hebben en zelf goed weten wat ze wel en niet willen.” Die ervaring bleef haar bij. Later schreef ze veranderrapporten. “Maar dat gaf niet altijd genoeg beweging. Dat is de reden waarom ik nu muziek en theater als vorm gebruik. Cultuurverandering is ingewikkeld te bereiken, maar zo kunnen we organisaties, gemeenten en regio's de slinger geven in hun beweging.”
Vooral dóén
“Toen we werden gevraagd door de organisatoren van Krachtig ouder worden, hoefden we niet lang na te denken. Want met De WaardenLaders spelen we bijvoorbeeld veel bij zorg- en welzijnsorganisaties, maar ook bij gemeenten. Het is belangrijk dat mensen nadenken over het zelfstandig thuis wonen. Het moet niet blijven bij praten, maar we moeten vooral ook dóén. Dat begint bij verbinden en daar houd ik enorm van. We doen dat met muziek en prikkelende humor.”
Tussen twee bedrijven door vertelt spreker Pieter Hilhorst over de derde levensfase. “Hij maakt dat heel concreet en toepasbaar. Ons gezamenlijke doel is dat mensen met een open houding de gesprekken met elkaar aangaan. Want dan is de bijeenkomst pas echt geslaagd.”
Verbinden en nieuwsgierig zijn
“In de hele samenleving is een cultuurverandering nodig”, merkt Sabine. “Systemen passen niet meer, mensen willen andere dingen. Verder is de samenleving de afgelopen decennia zo individualistisch geworden, dat mensen zich alleen voelen staan. En dat mensen elkaar alleen nog vinden in een gedeelde mening en niet meer de brug kunnen slaan naar andere meningen. De samenleving is een soort emulsie geworden van losse oliedruppels. Ik wil juist verbinden en houd ervan nieuwsgierig te zijn. Mensen zijn ook niet gemaakt om alleen te zijn.”
Gewoon luisteren
Sabine staat daarom helemaal achter de missie van Krachtig ouder worden. “Tijdens deze bijeenkomsten luisteren we gewoon naar mensen. We willen allemaal gehoord en gezien worden. We willen niet dat anderen alles voor je invullen. Zoals die mevrouw in de zaal die vertelde dat ze een brief kreeg van de gemeente toen ze 75 jaar werd. Daarin stond de vraag of ze wel genoeg hobby’s had. De intentie was goed, maar de toon spreekt niet iedereen aan, vooral niet als je je prima redt.”
Mensen verschillen nu eenmaal van elkaar qua karakter en interesses, vervolgt Sabine. “Aan één van de gesprekstafels zei een man: ‘Ik geniet van het contact met mensen’. Daarop reageerde een vrouw: ‘Dan ga ik met een boog om u heen.’ We zijn niet allemaal hetzelfde en dat hoeft ook niet. Als we maar verbinding houden.”
